خانه » رساله » احکام روزه قضا ( آیت الله سیستانی )

احکام روزه قضا ( آیت الله سیستانی )

جاهایى که فقط قضاى روزه واجب است

1697 – در چند مورد – غیر از مواردى که قبلا به آنها اشاره شد – فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و کفاره واجب نیست : اول آن که در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصیلى که در مساله ( 1639 ) گفته شد تا اذان صبح از خواب دوم بیدار نشود.
دوم عملى که روزه را باطل مى کند بجا نیاورد , ولى نیت روزه نکند یا ریا کند , یا قصد کند که روزه نباشد , و هم چنین اگر قصد کند کارى که روزه را باطل مى کند انجام دهد , باید بنابر احتیاط لازم روزه آن روز را قضا کند.
سوم آن که در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش کند و با حال جنابت یک روز یا چند روز روزه بگیرد.
چهارم آن که در ماه رمضان بدون این که تحقیق کند صبح شده یا نه , کارى که روزه را باطل مى کند انجام دهد , بعد معلوم شود صبح بوده , و در این صورت باید بنابر احتیاط در آن روز به قصد قربت مطلقه از چیزهایى که روزه را باطل مى کند اجتناب نماید و روزه آن روز را نیز قضا کند.
پنجم آن که کسى بگوید صبح نشده و انسان به گفته او کارى که روزه را باطل مى کند , انجام دهد , بعد معلوم شود صبح بوده است .
ششم آن که کسى بگوید صبح شده و انسان به گفته او یقین نکند , یا خیال کند شوخى مى کند , و خود هم تحقیق نکند , و کارى که روزه را باطل مى کند انجام دهد , بعد معلوم شود صبح بوده است .
هفتم آن که کور و مانند آن به گفته کس دیگرى که گفته او شرعا برایش حجت است , افطار کند , بعد معلوم شود مغرب نبوده است .
هشتم آن که یقین یا اطمینان کند که مغرب شده و افطار کند , بعد معلوم شود مغرب نبوده است .
ولى اگر در هواى ابر به گمان این که مغرب شده افطار کند بعد معلوم شود مغرب نبوده , وجوب قضا در این صورت بنابر احتیاط است .
نهم آن که از جهت تشنگى مضمضه کند , یعنى آب در دهن بگرداند و بى اختیار فرو رود و هم چنین است بنابر احتیاط مستحب اگر مضمضه براى وضوى غیر نماز واجب باشد , ولى اگر فراموش کند که روزه است و آب را فرو دهد , یا براى غیر جهت تشنگى مثل مواردى که مضمضه در آنجاها مستحب است مانند وضو , مضمضه کند و بى اختیار فرو رود , قضا ندارد.
دهم آن که کسى از جهت اکراه یا اضطرار یا تقیه افطار کند لازم است قضا نماید و کفاره واجب نیست .
1698 – اگر غیر آب چیز دیگرى را در دهان ببرد و بى اختیار فرو رود یا آب داخل بینى کند و بى اختیار فرو رود , قضا بر او واجب نیست .
1699 – مضمضه زیاد براى روزه دار مکروه است و اگر بعد از مضمضه بخواهد آب دهان را فرو برد , بهتر آن است که سه مرتبه آب دهان را بیرون بریزد.
1700 – اگر انسان بداند , یا احتمال بدهد که به واسطه مضمضه بى اختیار آب وارد گلویش مى شود , نباید مضمضه کند , و هم چنین است بنابر احتیاط لازم اگر بداند که از روى فراموشى آب وارد گلویش مى شود.
1701 – اگر در ماه رمضان , بعد از تحقیق , براى او معلوم نشود که صبح شده , و کارى که روزه را باطل مى کند انجام دهد , بعد معلوم شود صبح بوده , قضا لازم نیست .
1702 – اگر انسان شک کند که مغرب شده یا نه , نمى تواند افطار کند , ولى اگر شک کند که صبح شده یا نه , پیش از تحقیق هم مى تواند کارى که روزه را باطل مى کند انجام دهد.
( ).

احکام روزه قضا

1703 – اگر دیوانه عاقل شود , واجب نیست روزه هاى وقتى را که دیوانه بوده قضا نماید.
1704 – اگر کافر مسلمان شود , واجب نیست روزه هاى وقتى را که کافر بوده قضا نماید , ولى اگر مسلمانى کافر شود و دوباره مسلمان گردد , روزه هاى وقتى را که کافر بوده باید قضا نماید.
1705 – روزه اى که از انسان به واسطه مستى فوت شده , باید قضا نماید , اگر چه چیزى را که به واسطه آن مست شده , براى معالجه خورده باشد.
1706 – اگر براى عذرى چند روز روزه نگیرد , و بعد شک کند که چه وقت عذر او برطرف شده , واجب نیست مقدار بیشترى را که احتمال مى دهد روزه نگرفته , قضا نماید , مثلا کسى که پیش از ماه رمضان مسافرت کرده و نمى داند پنجم رمضان از سفر برگشته یا ششم , و یا این که مثلا در آخرهاى ماه رمضان مسافرت کرده و بعد از رمضان برگشته و نمى داند که بیست و پنجم رمضان مسافرت کرده یا بیست و ششم , در هر دو صورت مى تواند مقدار کمتر یعنى پنج روز را قضا کند , اگر چه احتیاط مستحب آن است که مقدار بیشتر یعنى شش روز را قضا نماید.
1707 – اگر از چند ماه رمضان روزه قضا داشته باشد , قضاى هر کدام را که اول بگیرد مانعى ندارد , ولى اگر وقت قضاى رمضان آخر تنگ باشد , مثلا پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم بر رمضان مانده باشد بهتر آن است که اول قضاى رمضان آخر را بگیرد.
1708 – اگر قضاى روزه چند ماه رمضان بر او واجب باشد , و در نیت معین نکند روزه اى را که مى گیرد , قضاى کدام ماه رمضان است قضاى سال آخرى حساب نمى شود.
1709 – در قضاى روزه رمضان مى تواند , پیش از ظهر روزه خود را باطل نماید , ولى اگر وقت قضا تنگ باشد بهتر آن است که باطل ننماید.
1710 – اگر قضاى روزه میتى را گرفته باشد , بهتر آن است که بعد از ظهر روزه را باطل نکند.
1711 – اگر به واسطه مرض , یا حیض , یا نفاس , روزه رمضان را نگیرد و پیش از گذشت زمانى که بتواند آن روزه هایى را که نگرفته قضا کند بمیرد , آن روزها قضا ندارند.
1712 – اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگیرد , و مرض او تا رمضان سال بعد طول بکشد , قضاى روزه هایى را که نگرفته بر او واجب نیست و باید براى هر روز یک مد طعام یعنى گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد , ولى اگر به واسطه عذر دیگرى مثلا براى مسافرت روزه نگرفته باشد.
و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند , روزه هایى را که نگرفته باید قضا کند , و احتیاط واجب آن است که براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد.
1713 – اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگیرد , و بعد از رمضان مرض او برطرف شود , ولى عذر دیگرى پیدا کند که نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگیرد باید روزه هایى را که نگرفته قضا نماید , و نیز اگر در ماه رمضان غیر از مرض عذر دیگرى داشته باشد , و بعد از رمضان آن عذر برطرف شود , و تا رمضان سال بعد به واسطه مرض نتواند روزه بگیرد , روزه هایى را که نگرفته باید قضا کند و بنابر احتیاط واجب براى هر روز یک مد طعام نیز به فقیر بدهد.
1714 – اگر در ماه رمضان به واسطه عذرى روزه نگیرد , و بعد از رمضان عذر او برطرف شود , و تا رمضان آینده عمدا قضاى روزه را نگیرد , باید روزه را قضا کند و براى هر روز یک مد طعام هم به فقیر بدهد.
1715 – اگر در قضاى روزه کوتاهى کند تا وقت تنگ شود , و در تنگى وقت عذر پیدا کند , باید قضا را بگیرد , و بنابر احتیاط براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد , و هم چنین است , اگر بعد از برطرف شدن عذر تصمیم داشته باشد که روزه هاى خود را قضا کند , ولى پیش از آن که قضا نماید در تنگى وقت عذر پیدا کند.
1716 – اگر مرض انسان چند سال طول بکشد , بعد از آن که خوب شد , باید قضاى رمضان آخر را بگیرد , و براى هر روز از سالهاى پیش یک مد طعام به فقیر بدهد.
1717 – کسى که باید براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد , مى تواند کفاره چند روز را به یک فقیر بدهد .
1718 – اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تاخیر بیندازد باید قضا را بگیرد و از جهت تاخیر در سال اول براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد و اما از جهت تاخیر چند سال بعدى چیزى بر او واجب نیست .
1719 – اگر روزه رمضان را عمدا نگیرد , باید قضاى آن را بجا آورد و براى هر روز دو ماه روزه بگیرد , یا به شصت فقیر طعام بدهد یا یک بنده آزاد کند و چنانچه تا رمضان آینده قضاى آن روزه را به جا نیاورد , بنابر احتیاط لازم براى هر روز یک مد طعام نیز کفاره بدهد.
1720 – اگر روزه رمضان را عمدا نگیرد , و در روز مکرر جماع یا استمناء کند , کفاره بنابر اقوى مکرر نمى شود , و هم چنین اگر چند مرتبه کار دیگرى که روزه را باطل مى کند انجام دهد , مثلا چند مرتبه غذا بخورد یک کفاره کافى است .
1721 – بعد از مرگ پدر , پسر بزرگتر بنابر احتیاط لازم باید قضاى روزه او را به تفصیلى که در نماز در صفحه ( 251 ) گفته شد به جا آورد.
1722 – اگر پدر غیر از روزه رمضان .
روزه واجب دیگرى را مانند روزه نذر نگرفته باشد , احتیاط مستحب آن است که پسر بزرگتر قضا نماید.
و اگر براى روزه اى اجیر شده و نگرفته باشد , قضاء آن بر پسر بزرگ لازم نیست .
( ).

احکام روزه مسافر ( آیت الله سیستانی )

1723 – مسافرى که باید نمازهاى چهار رکعتى را در سفر دو رکعت بخواند , نباید روزه بگیرد , و مسافرى که نمازش را تمام مى خواند , مثل کسى که شغلش مسافرت , یا سفر او سفر معصیت است , باید در سفر روزه بگیرد.
1724 – مسافرت در ماه رمضان اشکال ندارد , ولى براى فرار از روزه مسافرت مکروه است .
و هم چنین است مطلق سفر قبل از روز بیست و چهارم در ماه رمضان مگر این که سفر براى حج یا عمره یا به جهت ضرورتى باشد.
1725 – اگر غیر روزه رمضان روزه معین دیگرى بر انسان واجب باشد , چنانچه به اجاره یا مانند آن واجب شده باشد یا روز سوم از روزهاى اعتکاف باشد , نمى تواند در آن روز مسافرت کند , و اگر در سفر باشد , چنانچه ممکن است باید قصد کند که ده روز در جایى بماند و آن روز را روزه بگیرد , ولى اگر روزه آن روز به نذر واجب شده باشد , ظاهر آن است که سفر در آن روز جایز است و قصد اقامه واجب نیست هر چند بهتر آن است که تا ناچار نشود مسافرت نکند و اگر در سفر است قصد اقامت نماید.
1726 – اگر نذر کند روزه مستحبى بگیرد , و روز آن را معین نکند , نمى تواند آن را در سفر به جا آورد , ولى چنانچه نذر کند که روز معینى را در سفر روزه بگیرد باید آن را در سفر بجا آورد , و نیز اگر نذر کند روز معینى را چه مسافر باشد یا نباشد , روزه بگیرد , باید آن روز را اگر چه مسافر باشد , روزه بگیرد.
1727 – مسافر مى تواند براى خواستن حاجت سه روز در مدینه طیبه روزه مستحبى بگیرد , و احوط این است که آن سه روز روزهاى چهارشنبه و پنج شنبه و جمعه باشد.
1728 – کسى که نمى داند روزه مسافر باطل است , اگر در سفر روزه بگیرد , و در بین روز مساله را بفهمد , روزه اش باطل مى شود , و اگر تا مغرب نفهمد روزه اش صحیح است .
1729 – اگر فراموش کند که مسافر است , یا فراموش کند که روزه مسافر باطل مى باشد , و در سفر روزه بگیرد , روزه او باطل است .
1730 – اگر روزه دار بعد از ظهر مسافرت نماید , باید بنابر احتیاط روزه خود را تمام کند , و اگر پیش از ظهر مسافرت کند , چنانچه از شب نیت سفر داشته باشد , نمى تواند آن روز را روزه بگیرد , بلکه اگر از شب هم نیت نداشته باشد نمى تواند بنابر احتیاط آن روز را روزه بگیرد , ولى در هر صورت نباید پیش از رسیدن به حد ترخص چیزى را که روزه را باطل مى کند انجام دهد و گرنه کفاره بر او واجب مى شود.
1731 – اگر مسافر در ماه رمضان چه آن که قبل از فجر در سفر بوده و چه آن که روزه بوده و سفر نماید , چنانچه پیش از ظهر به وطنش برسد یا به جایى برسد که مى خواهد ده روز در آنجا بماند , چنانچه کارى که روزه را باطل مى کند انجام نداده , باید آن روز روزه را بگیرد , و اگر انجام داده روزه آن روز بر او واجب نیست .
1732 – اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد , یا به جایى برسد که مى خواهد ده روز در آنجا بماند , نمى تواند آن روز را روزه بگیرد.
1733 – مسافر و کسى که از روزه گرفتن عذر دارد , مکروه است در روز ماه رمضان جماع نماید , و در خوردن و آشامیدن کاملا خود را سیر کند.
( ).

کسانى که روزه بر آنها واجب نیست

1734 – کسى که به واسطه پیرى نمى تواند روزه بگیرد , یا براى او مشقت دارد , روزه بر او واجب نیست .

ولى در صورت دوم باید براى هر روز یک مد طعام – گندم یا جو یا نان و مانند اینها – به فقیر بدهد.
1735 – کسى که به واسطه پیرى روزه نگرفته اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد , احتیاط مستحب آن است که قضاى روزه هایى را که نگرفته است به جا آورد.
1736 – اگر انسان مرضى دارد که زیاد تشنه مى شود , و نمى تواند تشنگى را تحمل کند , یا براى او مشقت دارد , روزه بر او واجب نیست ولى در صورت دوم باید براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد , و احتیاط مستحب آن است که بیشتر از مقدارى که ناچار است آب نیاشامد , و چنانچه بعد بتواند روزه بگیرد , بنابر احتیاط مستحب روزه هایى را که نگرفته قضا نماید.
1737 – زنى که زاییدن او نزدیک است و روزه براى خودش یا حملش ضرر دارد , روزه بر او واجب نیست , و باید براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد , و در هر دو صورت روزه هایى را که نگرفته باید قضا نماید.
1738 – زنى که بچه شیر مى دهد و شیر او کم است چه مادر بچه یا دایه او باشد , یا بى اجرت شیر دهد , اگر روزه براى خودش یا بچه اى که شیر مى دهد ضرر دارد , روزه بر او واجب نیست , و باید براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد , و در هر دو صورت روزه هایى را که نگرفته باید قضا نماید , ولى بنابر احتیاط واجب این حکم اختصاص به موردى دارد که شیر دادن بچه منحصر به همین راه باشد , و اما اگر راه دیگرى براى شیر دادن بچه باشد – مثلا این که چند زن در شیر دادن او شرکت کنند – ثبوت این حکم محل اشکال است .
( ).

راه ثابت شدن اول ماه

1739 – اول ماه به چهار چیز ثابت مى شود : اول آن که خود انسان ماه را ببیند.
دوم عده اى که از گفته آنان یقین یا اطمینان پیدا مى شود , بگویند ماه را دیده ایم و هم چنین است هر چیزى که به واسطه آن یقین یا اطمینان پیدا شود.
سوم دو مرد عادل بگویند که در شب ماه را دیده ایم , ولى اگر صفت ماه را بر خلاف یکدیگر بگویند , اول ماه ثابت نمى شود , و هم چنین است اگر شهادت آنان مبتلى به معارض – یا در حکم معارض – باشد مثلا اگر گروه زیادى از مردم شهر استهلال نمایند , ولى بیش از دو نفر عادل کسى دیگر ادعاى رؤیت ماه را نکند , یا آن که گروهى استهلال کنند , و دو نفر عادل از میان آنان ادعاى رؤیت کنند , و دیگران رؤیت نکنند , حال آن که دو نفر عادل دیگر در میان آنها باشد که در دانستن جاى هلال و در تیزبینى و در دیگر خصوصیات مانند آن دو عادل اول باشند , در این چنین موارد اول ماه به شهادت دو عادل ثابت نمى شود.
چهارم سى روز از اول ماه شعبان بگذرد که به واسطه آن اول ماه رمضان ثابت مى شود , و سى روز از اول رمضان بگذرد که به واسطه آن , اول ماه شوال ثابت مى شود.
1740 – اول ماه به حکم حاکم شرع ثابت نمى شود , و رعایت احتیاط اولى است .
1741 – اول ماه با پیشگویى منجمین ثابت نمى شود , ولى اگر انسان از گفته آنان یقین یا اطمینان پیدا کند , باید به آن عمل نماید.
1742 – بلند بودن ماه یا دیر غروب کردن آن , دلیل نمى شود که شب پیش , شب اول ماه بوده است , و هم چنین اگر ماه طوق داشته باشد , دلیل نمى شود مال شب سابق بوده .
1743 – اگر ماه رمضان براى کسى ثابت نشود و روزه نگیرد , چنانچه بعد ثابت شود که شب پیش اول ماه بوده , باید روزه آن روز را قضا نماید.
1744 – اگر در شهرى اول ماه ثابت شود , در شهرهاى دیگر که در افق با او متحد مى باشند , اول ماه نیز ثابت مى شود , و مقصود از اتحاد افق در این جا آن است که اگر در شهر اول ماه دیده شود و در شهر دوم نیز اگر مانعى مانند ابر نباشد – دیده مى شود.
1745 – اول ماه به تلگراف ثابت نمى شود , مگر انسان بداند که تلگراف از روى شهادت دو مرد عادل یا از راه دیگرى بوده که شرعا معتبر است .
1746 – روزى را که انسان نمى داند آخر رمضان است یا اول شوال , باید روزه بگیرد , ولى اگر در اثنا روز بفهمد که اول شوال است باید افطار کند.
1747 – اگر زندانى نتواند به ماه رمضان یقین کند , باید به گمان عمل نماید , ولى اگر بتواند گمان قویتر پیدا کند نمى تواند به گمان ضعیف تر عمل نماید و اگر عمل به گمان ممکن نباشد , باید یک ماهى را که احتمال مى دهد ماه رمضان است روزه بگیرد ولى باید آن ماه را در نظر داشته باشد , پس چنانچه بعد بر او معلوم شود که آن ماه رمضان یا پس از آن بوده چیزى بر او نیست , ولى اگر معلوم شود که قبل از ماه رمضان بوده باید روزه هاى ماه رمضان را قضا نماید.
( ).

روزه هاى حرام و مکروه

1748 – روزه عید فطر و قربان حرام است .

و نیز روزى را که انسان نمى داند آخر شعبان است یا اول رمضان , اگر به نیت اول رمضان روزه بگیرد , حرام مى باشد.
1749 – اگر زن به واسطه گرفتن روزه مستحبى حق شوهرش از بین برود , روزه او حرام است , و احتیاط واجب آن است , اگر حق شوهر هم از بین نرود , بدون اجازه او روزه مستحبى نگیرد.
1750 – روزه مستحبى اولاد , اگر اسباب اذیت – ناشى از شفقت – پدر و مادر شود حرام است .
1751 – اگر پسر بدون اجازه پدر روزه مستحبى بگیرد , و در بین روز پدر او را نهى کند , چنانچه مخالفت او موجب اذیتش , که ناشى از شفقت او است , باشد باید افطار نماید.
1752 – کسى که مى داند روزه براى او ضرر معتنابهى ندارد , اگر چه دکتر بگوید ضرر دارد , باید روزه بگیرد و کسى که یقین یا گمان دارد که روزه برایش ضرر دارد , اگر چه دکتر بگوید ضرر ندارد , باید روزه نگیرد و اگر روزه بگیرد , در صورتیکه واقعا ضرر داشته باشد یا این که قصد قربت از او محقق نشود , روزه اش صحیح نیست .
1753 – اگر انسان احتمال بدهد که روزه برایش ضرر معتنابهى دارد و از آن احتمال , ترس براى او پیدا شود , چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد , نباید روزه بگیرد , و اگر روزه بگیرد در صورتى که در مسئله پیش گذشت روزه اش صحیح نیست .
1754 – کسى که عقیده اش این است که روزه براى او ضرر ندارد.
اگر روزه بگیرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براى او ضرر معتنابهى داشته بنابر احتیاط باید قضاى آن را بجا آورد.
1755 – غیر از روزه هایى که گفته شد.
روزه هاى حرام دیگرى هم هست که در کتابهاى مفصل گفته شده است .
1756 – روزه روز عاشورا و روزى که انسان شک دارد روز عرفه است یا عید قربان مکروه است .
( ).

روزه هاى مستحب

1757 – روزه تمام روزهاى سال , غیر از روزه هاى حرام و مکروه که گفته شد , مستحب است .

و براى بعضى از روزها بیشتر سفارش شده است که از آن جمله است .
1 پنج شنبه اول و پنج شنبه آخر هر ماه , و چهارشنبه اولى که بعد از روز دهم ماه است , و اگر کسى آنها را بجا نیاورد مستحب است قضا نماید و چنانچه اصلا نتواند روزه بگیرد , مستحب است براى هر روز یک مد طعام یا 6 / 12 نخود نقره سکه دار به فقیر دهد.
2 سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماه .
3 تمام ماه رجب و شعبان و بعضى از این دو ماه اگر چه یک روز باشد.
4 روز عید نوروز.
5 روز چهارم تا نهم شوال .
6 روز بیست و پنجم و بیست و نهم ذى قعده .
7 روز اول تا روز نهم ذى حجه ( روز عرفه ) ولى اگر به واسطه ضعف روزه , نتواند دعاهاى روز عرفه را بخواند روزه آن روز مکروه است .
8 روز عید سعید غدیر ( 18 ذى حجه ).
9 روز مباهله ( 24 ذى حجه ).
10 روز اول و سوم و هفتم محرم .
11 روز میلاد مسعود پیغمبر اکرم صلى اللّه علیه وآله ( 17 ربیع الاول ).
12 روز پانزدهم جمادى الاولى , و نیز مستحب است روز مبعث حضرت رسول اکرم صلى اللّه علیه وآله ( 27 رجب ) را روزه بگیرد و اگر کسى روزه مستحبى بگیرد واجب نیست آن را به آخر برساند , بلکه اگر برادر مؤمنش او را به غذا دعوت کند , مستحب است دعوت او را قبول کند , و در بین روز اگر چه بعد از ظهر باشد افطار نماید.
( -1758-1759 ).

مواردى که مستحب است انسان از کارهایى که روزه را باطل مى کند خوددارى نماید

1758 – براى پنج نفر مستحب است در ماه رمضان – اگر چه روزه نیستند – از کارى که روزه را باطل مى کند خوددارى نمایند.
اول مسافرى که در سفر کارى که روزه را باطل مى کند انجام داده باشد و پیش از ظهر به وطنش یا به جایى که مى خواهد ده روز بماند برسد.
دوم مسافرى که بعد از ظهر به وطنش یا به جایى که مى خواهد ده روز در آنجا بماند برسد , و هم چنین است اگر پیش از ظهر برسد در صورتى که قبلا در سفر افطار کرده باشد.
سوم مریضى که بعد از ظهر خوب شود , و هم چنین است اگر پیش از ظهر خوب شود و کارى که روزه را باطل مى کند , انجام داده باشد , و اما چنانچه انجام نداده باشد حکمش در مساله 1576 گذشت .
چهارم زنى که در بین روز از خون حیض یا نفاس پاک شود.
1759 – مستحب است روزه دار نماز مغرب و عشا را پیش از افطار کردن بخواند.
ولى اگر کسى منتظر او است یا میل زیادى به غذا دارد , که نمى تواند با حضور قلب نماز بخواند , بهتر است اول افطار کند ولى به قدرى که ممکن است نماز را در وقت فضیلت آن بجا آورد.


الّلهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُمْ

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج به حق زینب کبری سلام الله علیها

حتما ببینید

فتوای امام خامنه ای درباره روزه ماه رمضان در شرایط کرونا

پرسش و پاسخ به شرح زیر است: سؤال: در شرایط کنونی که بیماری کرونا شیوع پیدا …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *