خانه » مهدویت » آیات منتسب به حضرت مهدی (عج)

آیات منتسب به حضرت مهدی (عج)

(بحار ج 51 ص 48؛ ومنتخب الأثر ص 294):

عن أبی عبد الله علیه السلام فی قوله تعالى: (أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ وَیَجْعَلُکُمْ خُلَفاءَ الأَْرْضِ) (النمل: 62) حدَّثنی أبی عن الحسن بن علی بن فضال عن صالح بن عقبه عن أبی عبد الله علیه السلام قال: (نزلت فی القائم من آل محمّد صلى الله علیه وآله وسلم، والله هو المضطرّ إذا صلَّى فی المقام رکعتین دعا إلى الله فأجابه ویکشف السوء ویجعله خلیفه فی الأرض).

پدرم از حسن بن علی بن فضال از صالح بن عقبه از: امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (چه کسی است که پاسخ مظفری را که او را بخواند می دهد ورنج از او دور می کند وشما را در زمین جانشین پیشینیان سازد. فرمود: آیه شریفه درباره حضرت قائم آل محمد علیهم السلام نازل شده وبه خداوند سوگند اوست مظطر هنگامی که در مقام ابراهیم علیه السلام دو رکعت نماز خواند وخداوند را صدا زند وخداوند دعایش را مستجاب گرداند ورنج را از وی دور کند واو را خلیفه زمین قرار دهد.

(بحار ج 52 ص 324؛ ومنتخب الأثر ص 294):

عن أبی عبد الله علیه السلام: قوله تعالى: (هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ)، قال: (إذا خرج القائم لم یبقَ مشرک بالله العظیم، ولا کافر إلاَّ کره خروجه حتَّى لو کان فی بطن صخره لقالت الصخره: یا مؤمن فیَّ مشرک فاکسرنی واقتله).

امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه ی (اوست خدایی که رسولش را برای هدایت مردم با دین حق فرستاد تا او را بر تمام ادیان پیروز گرداند اگر چه مشرکان را خوش نیاید) فرمود: زمانی که حضرت قائم خروج کند نه مشرکی به خداوند عظیم باقی ماند ونه کافری که ظهورش را ناخوشایند داند کافر اگر چه در درون سنگی پنهان شود آن سنگ به سخن آید وگوید: ای مؤمن در درون من مشرکی است مرا بشکن وکافر را بکش.

(منتخب الأثر ص 295):

عن أبی بصیر رحمه الله عن أبی عبد  الله علیه السلام: فی قوله عزَّ وجلَّ: (وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الأَْرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضى لَهُمْ وَلَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً یَعبد ونَنِی لا یُشْرِکُونَ بِی شَیْئاً) (النور: 55)، قال: (القائم وأصحابه).

ابی بصیر رحمه الله از امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (وعده داده است خداوند آنانی که ایمان آورده اند وعمل صالح انجام دادند آنان را جانشینان دیگران در زمین قرار دهد چنانچه صالحان قبل را جانشین در زمین قرار داد وآنان قدرت دین دهد بدانگونه که راضی گردند وپس از خوف وترس آنان را ایمن سازد که فقط مرا عبادت کنند وشرک بمن نیاورند) فرمود: آیه درباره حضرت قائم علیه السلام ویارانش می باشد.

(منتخب الأثر ص 295):

عن ابن عبّاس رحمه الله فی قوله تعالى: (لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ) (التوبه: 33)، قال: لا یکون ذلک حتَّى لا یبقى یهودی ولا نصرانی، ولا صاحب ملّه إلاَّ دخل فی الإسلام حتَّى یأمن الشاه والذئب والبقر والأسد والإنسان والحیّه وحتَّى لا تقرض فأره جراباً وحتَّى توضع الجزیه ویکسر الصلیب ویقتل الخنزیر وذلک قوله: (لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ).

به روایت ابن عباس رحمه الله در تفسیر آیه شریفه (او را با دینی درست وبر حق فرستاد تا او را بر همه اینها پیروز گرداند هر چند مشرکان را خوش نیاید) فرمود: این امر تحقق نمی یابد تا اینکه نه یهودیی ونه نصرانی ویا صاحب ملت وکیش دیگری در روی زمین نباشد مگر اینکه داخل در اسلام گردند تا اینکه گوسفند وگرگ وگاو وشیر وانسان ومار در امنیت با هم زندگی نمایند وتا اینکه موش از انبان چیزی برندرد وجزیه بر اهل ذمه نهاده شود ودیگر جزیه نگیرند وصلیب شکسته گردد وخوکها کشته گردند واین است مصداق آیه شریفه (با دینی حق او را پیروز گرداند بر همه مشرکان).

(سفینه البحار ج 2 ص 701؛ ونور الثقلین ج 4 ص 110):

فی کتاب کمال الدین بإسناده إلى حکیمه قالت: لمَّا کان الیوم السابع من مولد القائم جئت إلى أبی محمّد علیه السلام فسلَّمت علیه وجلست فقال: (هلمّی إلیَّ ابنی) فجئت بسیّدی وهو فی الخرقه ففعل به کفعله الأوّل ثمّ أدلى لسانه فی فیه کأنَّما یغذیه لبناً وعسلاً، ثمّ قال: (تکلَّم یا بنی)، قال: (أشهد أن لا إله إلاَّ الله) وثنى بالصلاه على محمّد وعلی أمیر المؤمنین وعلى الأئمّه الطاهرین علیهم السلام حتَّى وقف على أبیه علیه السلام ثمّ تلا هذه: (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ * وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الأَْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّهً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ * وَنُمَکِّنَ لَهُمْ فِی الأَْرْضِ وَنُرِیَ فِرْعَوْنَ وَهامانَ وَجُنُودَهُما مِنْهُمْ ما کانُوا یَحْذَرُونَ).

در کتاب کمال الدین باسنادش به حضرت حکیمه گفت: چون روز هفتم از مولد حضرت قائم علیه السلام فرا رسید من به نزد حضرت عسکری علیه السلام آمدم وسلام گفتم ونشستم بمن فرمود: فرزندم را بیاور من او را به پارچه ای پیچیدم وبه محضر امام علیه السلام آوردم وکاری که در روز نخست انجام داده بود انجام داد آنگاه زبان مبارک را در دهان کودک چرخاند تو گوئیی باو شیر وعسل می خوراند آنگاه فرمود: سخن بگو پسرم او شهادت بر وحدانیت خداوند وبه رسالت پیغمبر داده ثنا ودعا بر پیامبر وبر امیر مؤمنان وهمه ائمه معصومین صلوات الله وسلامه علیهم ودرود فرستاد وتا بنام پدر بزرگوارش رسید وایستاد واین آیه شریفه را خواند (و ما بر آن هستیم که بر مستضعفان روی زمین منت گذاریم وآنان را پیشوایان ووارثان گردانیم وآنها را در آن سرزمین مکانت بخشیم وبه فرعون وهامان ولشکریانشان چیزی که از آن می ترسیدند نشان دهیم).

(إثبات الهداه ج 3 ص 553):

عن أبی خالد الکابلی قال: قال أبو جعفر علیه السلام: (والله لکأنّی أنظر إلى القائم علیه السلام وقد أسند ظهره إلى الحجر ثمّ ینشد الله حقّه…) إلى أن قال: ثمّ ینتهی إلى المقام فیصلّی رکعتین، وینشد الله حقّه) ثمّ قال: (هو المضطرّ فی کتاب الله فی قوله تعالى: (أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ وَیَجْعَلُکُمْ خُلَفاءَ الأَْرْضِ) (النمل: 66) فیکون أوّل من یبایعه جبرئیل، ثمّ الثلاثماه وثلاثه عشر رجلاً).

ابی خالد کابلی روایت کرده گفت امام باقر علیه السلام فرمود: به خداوند سوگند گویی می بینم حضرت قائم علیه السلام را که پشت به حجر الأسود داده وخداوند را سوگند می دهد بحق خدائیش تا آنکه فرمود: آنگاه به مقام ابراهیم علیه السلام آید ودو رکعت نماز گزارد، باز خداوند را بحقش سوگند می دهد سپس فرمود: اوست مضطری که در کتاب خدا فرموده (آیا که درمانده را چون بخواندش پاسخ می دهد ورنج را از او دور می کند وشما را در زمین جانشین پیشینیان می سازد آیا با وجود الله خدای دیگری است چه اندک پند می گیرند) نخستین کسی که با حضرت بیعت کند جبرئیل علیه السلام سپس سیصد وسیزده مرده می باشند.

(إثبات الهداه ج 3 ص 563):

عن الحسین بن محمّد بن عبد  الله بن الحسن عن أبیه عن أبی جعفر علیه السلام فی قوله تعالى: (أَنَّ الأَْرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ) (الأنبیاء: 105) قال: (أصحاب المهدی فی آخر الزمان).

به روایت حسین بن محمد بن عبد  الله بن حسن از پدرش از امام باقر علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (این زمین را بندگان صالح من به میراث خواهند برد) فرمود: یاران حضرت مهدی علیه السلام در آخر الزمان وارثان زمین خواهند بود.

(إثبات الهداه ج 3 ص 563):

عن عبد الله بن عجلان عن أبی جعفر علیه السلام فی قول الله عزَّ وجلَّ: (أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ) (الحجّ: 39) هی فی القائم وأصحابه.

به روایت عبد  الله بن عجلان از امام باقر علیه السلام در تفسیر آیه شریفه: (به کسانی که با جنگ بر سرشان تاخت آورده اند ومورد ستم قرار گرفته اند اجازه داده شد وخدا بر پیروز ساختنشان توانا است) فرمود: او حضرت قائم عجل الله تعالى فرجه الشریف ویارانش می باشد.

(إثبات الهداه ج 3 ص 563):

عن أبی الجارود عن أبی جعفر علیه السلام فی قول الله عزَّ وجلَّ: (الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الأَْرْضِ أَقامُوا الصَّلاهَ وَآتَوُا الزَّکاهَ) (الحجّ: 41) قال: (هذه لآل محمّد: المهدی وأصحابه یملّکهم الله مشارق الأرض ومغاربها ویظهر به الدین ویمیت الله به وبأصحابه البدع والباطل کما أمات السفیه الحقّ لا یری أثر من الظلم ویأمرون بالمعروف وینهون عن المنکر ولله عاقبه الأمور).

به روایت ابی جارود از امام باقر علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (همان کسان که اگر در زمین مکانتشان دهیم نماز می گزارند وزکات می دهند وامر بمعروف ونهی از منکر می کند وسرانجام همه کارها با خداست) فرمود: این آیه مربوط به آل محمد علیهم السلام مهدی علیه السلام ویارانش می باشد آنهایی که خداوند مشرق ومغرب زمین را در اختیارشان گذارد ودین را به تمامی ظاهر سازد وخداوند اصحاب بدعت ها را نابود سازد وباطل از بین برود چنانچه نادانان حق را قبلا کشته بودند واثری از ظلم دیده نشود وامر به معروف می شود ونهی از منکر می گردد وعاقبت امر همه بسوی خدا است.

(إثبات الهداه ج 3 ص 567):

عن زید بن علی قال: إذا قام القائم من آل محمّد یقول: أیّها الناس نحن الذین وعدنا الله فی کتابه: (الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الأَْرْضِ أَقامُوا الصَّلاهَ وَآتَوُا الزَّکاهَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَلِلَّهِ عاقِبَهُ الأُْمُورِ).

زید بن علی علیه السلام فرمود: زمانی که حضرت قائم علیه السلام از آل محمد علیهم السلام قیام کند فرماید: ای مردم ما از آن کسانی هستیم که خداوند در کتابش وعده فرمود: (همان کسان که اگر زمین را در اختیارشان قرار دهیم نماز می گزارند وزکات می دهند وامر به معروف ونهی از منکر کنند وعاقبت کارها با خداوند است).

(بحار ج 51 ص 63؛ وإثبات الهداه ج 3 ص 568):

عن علی علیه السلام فی قوله تعالى: (وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الأَْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّهً) قال: (المستضعفون فی الأرض المذکورون فی الکتاب الذین یجعلهم الله أئمّه، نحن أهل البیت یبعث الله مهدیهم فیغزهم ویذلُّ عدوّهم).

امیر المؤمنین علیه السلام در تفسیر آیه کریمه: (ما بر آن هستیم که بر مستضعفان روی زمین منت گذاریم وآنان را پیشوایان ووارثان حکومت زمین گردانیم) فرمود: مستضعفین در زمین کسانی باشند که خداوند در کتابش آنان را وارث قرار داده ما اهل بیت هستیم وخداوند مهدی ایشان را برانگیزد پس عزیز سازد اهل بیت را وذلیل وخوار سازد دشمنانشان را.

(إثبات الهداه ج 3 ص 568):

عن موسى بن جعفر  علیه السلام: أنَّه سئل عن نعم الله الظاهره والباطنه فقال: (النعمه الظاهره الإمام الظاهر والنعمه الباطنه الإمام الغائب، یغیب عن أبصار الناس شخصه وتظهر له کنوز الأرض، ویقرّب علیه کلّ بعید.

از موسى بن جعفر علیه السلام درباره نعمت ظاهری وباطنی پرسش شد؟ فرمود: نعمت ظاهری امامی است که در انظار مردم ظاهر باشد ونعمت باطنی امام غائب از دیده های مردم است که شخص امام از دیدگان مردم غایب باشد وبرای ان امام همه گنج های زمین ظاهر گردد وهر چیز دوری برایش نزدیک می شود (فاصله ها از بین می رود).

(بحار ج 51 ص 45):

قال الله: (وَلَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآیاتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَکَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَذَکِّرْهُمْ بِأَیَّامِ اللَّهِ) (إبراهیم: 5) قال: (أیّام الله ثلاثه: یوم القائم علیه السلام، ویوم الموت، ویوم القیامه).

خدای تعالى فرماید: (و بتحقیق ما موسى را با آیات ومعجزاتی به رسالت فرستادیم وفرمان دادیم که قوم خود را از تاریکی به روشنایی بیرون آور وروزهای خدا را یادآوریشان کن) فرمود: روزهای خداوند سه روز است روزی که قائم آل محمد علیه السلام قیام کند وروزی که آدمی از دنیا برود وروز قیامت (که همگان برای حساب حاضرانند).

(بحار ج 51 ص 47):

(وَلَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ) قال: (الکتب کلّها ذکر) (أَنَّ الأَْرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ) قال: (القائم علیه السلام وأصحابه).

خدای تعالى فرماید: (و ما در زبور پس از تورات) نوشته ایم که این زمین را بندگان صالح من به میراث خواهند برد فرمود: تمام کتب آسمانی ذکر نامیده شود وبندگان صالح من که زمین را به میراث می برند حضرت قائم واصحابش می باشند.

(بحار ج 51 ص 41):

عن ابن مسکان، عن أبی عبد  الله علیه السلام فی قوله تعالى: (أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ) قال: (إنَّ العامه یقولون: نزلت فی رسول الله صلَّى الله علیه وآله وسلَّم لمَّا أخرجته قریش من مکّه وإنَّما هو القائم علیه السلام إذا خرج یطلب بدم الحسین علیه السلام وهو قوله: نحن أولیاء الدم وطلاّب الثره).

به روایت ابن مسکان از امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه: (به کسانی که به جنگ بر سرشان تاخت آورند ومورد ستم وتعدی قرار گرفته اند اجازه داده شد وخداوند بر پیروز گردانیشان تواناست) فرمود: عامه می گویند آیه شریفه درباره رسول خدا صلَّى الله علیه وآله وسلَّم است هنگامیکه قریش او را از مکه مکرمه بیرون کردند اما مقصود آیه شریفه حضرت قائم است به هنگامی که خروج کند طلب خون سید الشهدا علیه السلام از قاتلین نماید واین فرمایش امام مائیم اولیاء خون وطلب کنندگان خون بها.

(بحار ج 51 ص 47):

تفسیر علی بن إبراهیم (وَمَنْ عاقَبَ) یعنی رسول الله صلَّى الله علیه وآله وسلَّم (بِمِثْلِ ما عُوقِبَ بِهِ) یعنی حین أرادوا أن یقتلوه (ثُمَّ بُغِیَ عَلَیْهِ لَیَنْصُرَنَّهُ اللَّهُ) بالقائم من ولده  علیه السلام.

در تفسیر علی بن ابراهیم رحمه الله است: خدای تعالى فرماید: (هر کس عقوبت کند) مقصود از عقوبت کننده رسول خداست (همچنان که او را عقوبت کرده اند) یعنی هنگامی که اراده کردند او را بکشند (آنگاه که مظلوم واقع شود خدا یاریش خواهد کرد) به وسیله حضرت قائم علیه السلام از فرزندان حضرت رسول  صلَّى الله علیه وآله وسلَّم.

(بحار ج 51 ص 48):

عن أبی جعفر علیه السلام فی قوله تعالى: (الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الأَْرْضِ أَقامُوا الصَّلاهَ وَآتَوُا الزَّکاهَ) فهذه لآل محمّد صلَّى الله علیه وآله وسلَّم إلى آخر الأئمّه والمهدی وأصحابه یملکهم الله مشارق الأرض ومغاربها ویظهر (به) الدین ویمیت الله به وبأصحابه البدع و الباطل کما أمات السفهاء الحقّ حتَّى لا یرى أین الظلم ویأمرون بالمعروف وینهون عن المنکر.

به روایت امام باقر علیه السلام در تفسیر آیه کریمه: (همان کسان که اگر در زمین قدرتشان دهیم نماز گزارند وزکات می دهند) فرمود: این آیه درباره آل محمد صلَّى الله علیه وآله وسلَّم تا آخرشان حضرت مهدی ویارانش می باشد که خداوند قدرت شرق وغرب زمین را به آنها واگذارد وبه وسیله آن حضرت دین آشکار شود وبه وسیله آن حضرت ویارانش اصحاب بدعت وباطل می میرند چنانچه نادانان حق را از پای درآورده بودند تا اینکه دیده نشود که ظلم کجاست وامر به معروف ونهی از منکر می نمایند.

(بحار ج 51 ص 48):

تفسیر علی بن إبراهیم  رحمه الله: (إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَیْهِمْ مِنَ السَّماءِ آیَهً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِینَ) فإنَّه حدَّثنی أبی، عن ابن أبی عمیر، عن هشام، عن أبی عبد  الله علیه السلام قال: (تخضع رقابهم یعنی بنی أمیّه وهی الصیحه من السماء باسم صاحب الأمر علیه السلام).

در تفسیر علی بن ابراهیم رحمه الله خدای تعالى فرماید: (اگر بخواهیم از آسمان برایشان آیتی نازل می کنیم که در برابر آن به خضوع سر فرود آورند) ابن ابی عمیر از هشام واو از امام صادق علیه السلام روایت کند فرمود: مقصود بنی امیه است وآن بهنگامی است که صیحه آسمانی به اسم حضرت صاحب الأمر برسد وگردنهای بنی امیه خاضع گردد.

(بحار ج 51 ص 48):

تفسیر علی بن إبراهیم رحمه الله: (أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ وَیَجْعَلُکُمْ خُلَفاءَ الأَْرْضِ) فإنَّه حدَّثنی أبی، عن الحسین بن علی بن فضال، عن صالح بن عقبه، عن أبی عبد  الله علیه السلام قال: (نزلت فی القائم علیه السلام، هو والله المضطرّ إذا صلَّى فی المقام رکعتین ودعا الله فأجابه ویکشف السوء ویجعله خلیفه فی الأرض).

در تفسیر علی بن ابراهیم علیه السلام درباره آیه شریفه (چه کسی است پاسخ مضطری را که او را بخواند می دهد ورنج از او دور می کند وشما را جانشین پیشینیان سازد) حسن بن فضال از صالح بن عقبه از امام صادق علیه السلام روایت می کند که امام فرمود: آیه شریفه درباره حضرت قائم علیه السلام است وبه خداوند سوگند اوست مضطر وقتی که دو رکعت نماز در مقام ابراهیم گزارد وخداوند را بخواند وخدا دعا او را اجابت فرماید ورنج را از او دور سازد واو را جانشین در زمین قرار دهد.

(بحار ج 51 ص 48):

تفسیر علی بن ابراهیم: (وَلَئِنْ جاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّکَ) یعنی القائم علیه السلام (لَیَقُولُنَّ إِنَّا کُنَّا مَعَکُمْ أَ وَلَیْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِما فِی صُدُورِ الْعالَمِینَ).

در تفسیر علی بن ابراهیم علیه السلام درباره آیه شریفه (وچون از سوی پروردگارت مددی رسد می گویند: ما نیز با شما بوده ایم آیا خدا به آنچه در دلهای مردم جهان می گذرد آگاه تر نیست) فرمود: مقصود از مدد وکمک حضرت قائم علیه السلام است).

(بحار ج 51 ص 48):

عن الثمالی رحمه الله، عن أبی جعفر علیه السلام قال: سمعته یقول: (وَلَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ) یعنی القائم وأصحابه (فَأُولئِکَ ما عَلَیْهِمْ مِنْ سَبِیلٍ) والقائم إذا قائم انتصر من بنی أمیّه ومن المکذّبین والنصّاب هو وأصحابه وهو قول الله: (إِنَّمَا السَّبِیلُ عَلَى الَّذِینَ یَظْلِمُونَ النَّاسَ وَیَبْغُونَ فِی الأَْرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ).

به روایت ثمالی از امام باقر علیه السلام گفت: شنیدم که می فرمود: در تفسیر آیه شریفه (کسانی که پس از حکم وستمی که بر آنها رفته باشد انتقام می گیرند ملامت وسرزنشی نیست) فرمود: مقصود حضرت قائم علیه السلام ویارانش می باشد وقتی که قیام کند از بنی امیه واز دروغگویان که امر ولایت را مربوط به خود دانستند واز ناصبی ها آن حضرت واصحابش انتقام گیرند واین است معنی آیه شریفه (ملامت وسرزنش در خور کسانی است که به مردم ستم می کنند وبه ناحق در روی زمین سرکشی می کنند برای آنهاست عذابی درد آور).

(بحار ج 51 ص 49):

روی فی قوله تعالى: (اقْتَرَبَتِ السَّاعَهُ) یعنی خروج القائم  علیه السلام.

روایت شده آیه شریفه: (و نزدیک شد ساعت) فرمود مقصود ظهور حضرت قائم علیه السلام است.

(بحار ج 51 ص 49):

(یُرِیدُونَ لِیُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ) قال: (بالقائم من آل محمّد صلَّى الله علیه وآله وسلَّم إذا خرج لیظهره على الدین کلّه حتَّى لا یعبد  غیر الله وهو قوله علیه السلام: (یملأ الأرض قسطاً وعدلاً کما ملئت ظلماً وجوراً).

آیه کریمه (می خواهند نور خدا را به دهانشان خاموش کنند ولی خداوند کامل کننده ی نور خویش است اگر چه کافران را ناخوش آید) فرمود: به قائم از آل محمد علیهم السلام است زمانی که خروج کند تا دین را بر همگان اظهار نماید تا آنجا که غیر خداوند پرستش نشود واین است قول معصوم علیه السلام: پر می نماید زمین را از قسط وعدل پس از آنکه پر شده باشد از ستم وبیدادگری.

(بحار ج 51 ص 49):

(وَأُخْرى تُحِبُّونَها نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِیبٌ) یعنی فی الدنیا بفتح القائم علیه السلام.

آیه شریفه: (و نعمتی دیگر که دوستش دارید یاری ونصرتی است از سوی خداوند وپیروزی نزدیک ومؤمنان را بر این فتح بشارت ده) مقصود از آیه شریفه فتح وپیروزی ای است که توسط حضرت قائم علیه السلام در دنیا به وقوع می پیوندد.

(بحار ج 51 ص 49):

(حَتَّى إِذا رَأَوْا ما یُوعَدُونَ) قال: القائم وأمیر المؤمنین علیه السلام (فَسَیَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ ناصِراً وَأَقَلُّ عَدَداً).

خدای تعالى فرماید: (تا آنگاه که آنچه را به آنها وعده داده بودند بنگرند پس خواهند دانست چه کسی یاورانش ناتوان تر ودر شمار کمتر بوده است) فرمود مقصود حضرت قائم علیه السلام وامیر مؤمنان علیه السلام است معلوم می شود یاران چه کسانی از دیگری بیشتر است.

(بحار ج 51 ص 49):

(إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْداً * وَأَکِیدُ کَیْداً * فَمَهِّلِ الْکافِرِینَ) یا محمّد (أَمْهِلْهُمْ رُوَیْداً) لو بعث القائم علیه السلام فینتقم لی من الجبّارین والطواغیث من قریش وبنی أمیّه وسائر الناس.

خدای تعالى فرماید: (آنان حیله ومکر می اندیشند ومن هم حیله ای می اندیشم پس کافران را مهلت ده) ای محمد صلَّى الله علیه وآله وسلَّم آنان را اندک مهلت ده اگر قائم علیه السلام برانگیخته گردد وقیام کند از ستم کاران واز طاغوتیان قریش وبنی امیه وسایرین مردم انتقام گیرد.

(بحار ج 51 ص 50):

عن مثنّى الحنّاط، قال: سمعت أبا جعفر علیه السلام یقول: (أیّام الله) ثلاثه: یوم یقوم القائم ویوم الکره ویوم القیامه.

به روایت مثنى حناط گفت: شنیدم امام باقر علیه السلام می فرمود: روزهای خداوند سه روز است روزی که حضرت قائم علیه السلام قیام می کند وروز ناخوش آیند یعنی مرگ وروز قیامت.

(بحار ج 51 ص 50):

تفسیر علی بن إبراهیم رحمه الله: (قُلْ أَرَأَیْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ ماؤُکُمْ غَوْراً فَمَنْ یَأْتِیکُمْ بِماءٍ مَعِینٍ) قل: أرأیتم أین أصبح إمامکم غائباً فمن یأتیکم بإمام مثله، حدَّثنا محمّد بن جعفر، عن محمّد بن احمد، عن القاسم بن العلا، عن إسماعیل بن علی الفزاری، عن محمّد ابن جمهور، عن فضاله بن أیّوب، قال: سئل الرضا علیه السلام عن قول الله عزَّ وجلَّ: (قُلْ أَرَأَیْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ ماؤُکُمْ غَوْراً فَمَنْ یَأْتِیکُمْ بِماءٍ مَعِینٍ) فقال: (ماؤکم أبوابکم الأئمّه والأئمّه أبواب الله فمن یأتیکم بماء معین یعنی یأتیکم بعلم الإمام).

در تفسیر علی بن ابراهیم رحمه الله در تفسیر آیه شریفه (بگو اگر آب شما در زمین فرو رود چه کسی شما را آب روان خواهد داد) فرمود: اگر دیدید امامتان غائب است چه کسی می تواند مانند امامتان امام بیاورد، حدیث کرد مرا محمد بن جعفر از محمد بن احمد از قاسم بن علا از اسماعیل بن علی فزاری از محمد بن جمهور از فضاله بن ایوب گفت از امام رضا علیه السلام درباره آیه شریفه که معنی آن قبلا گفته شد پرسیدند فرمود: مقصود از آب در آیه شریفه درهای ائمه طاهرین است وامامان درهای خداوند هستند پس چه کسی آب روان خواهد آورد یعنی علم امام علیه السلام تواند آورد؟

(بحار ج 51 ص 50):

تفسیر علی بن إبراهیم رحمه الله: (هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ) فیملأ الأرض قسطاً وعدلاً کما ملئت جوراً وظلماً، وهذا ممَّا ذکرنا أنَّ تأویله بعد تنزیله.

در تفسیر علی بن ابراهیم در تفسیر آیه کریمه (او کسی است که پیغمبر خود را برای راهنمایی وهدایت مردم فرستاد با دینی درست وبر حق تا او را بر همه ادیان پیروز گرداند هر چند مشرکان را خوش نیاید) فرمود: این آیه درباره حضرت قائم علیه السلام نازل شده است واوست امامی که دین را بر همه عالم ظاهر سازد وبر همه ادیان پیروز می شود وزمین را پر از عدل وقسط نماید چنانچه پر شده باشد از ظلم وستم، واین آیه شریفه از زمره آیاتی است که تاویل آن پس از تنزیلش می باشد.

(بحار ج 51 ص 51):

عن أبی عبد  الله علیه السلام أنَّه قال: فی قول الله عزَّ وجلَّ: (یَوْمَ یَأْتِی بَعْضُ آیاتِ رَبِّکَ لا یَنْفَعُ نَفْساً إِیمانُها لَمْ تَکُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ) فقال: (الآیات هم الأئمّه والآیه المنتظر هو القائم علیه السلام فیومئذٍ لا ینفع نفساً إیمانها لم تکن امنت من قبل قیامه بالسیف وإن آمنت بمن تقدَّمه من آبائه).

به روایت از امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (روزی که بعضی از نشانه های خدا آشکار شود ایمان کسی که پیش از آن ایمان نیاورده یا به هنگام ایمان کار نیکی انجام نداده ست سودی ندهد) فرمود: مقصود از آیات امامان علیهم السلام می باشد وآیه مورد انتظار امام قائم علیه السلام است پس از آن که خروج کند ایمان کسی که قبل از قیام به شمشیر حضرت ایمان نیاورده باشد سودی باو نمی رساند اگر چه به پدارنش ایمان داشته باشد وبه خودش ایمان نیاورده باشد.

(بحار ج 51 ص 51):

عن اُمّ هانی قالت: لقیت أبا جعفر محمّد بن علی بن الحسین بن علی بن أبی طالب علیه السلام فسألته عن هذه الآیه: (فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ * الْجَوارِ الْکُنَّسِ) فقال: (إمام یخنس فی زمانه عند انقضاء من علمه سنه ستّین ومأتین ثمّ یبدو کالشهاب الوقّاد فی ظلمه اللیل فإن أدرکت ذلک قرَّت عیناک).

به روایت ام هانی گفت: ملاقات کردم حضرت ابی جعفر محمد بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب علیه السلام را پس از او پرستش نمودم درباره این آیه شریفه: (سوگند به ستارگان بازگردنده سیر کننده غائب شوند وسوگند به شب چون تاریک شود وسوگند به صبح چون بدمد) فرمود: امام غائب می شود در زمان خود پس گذشت دویست وشصت سال آنگاه ظاهر می شود مانند شهاب فرو رونده تند در شب تاریک اگر آن زمان را درک کردی چشمانت روشن باد.

(بحار ج 51 ص 52):

عن أبی عبد  الله علیه السلام فی قول الله عزَّ وجلَّ: (الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ) قال: (من أقرَّ بقیام القائم علیه السلام أنَّه حقّ).

امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (آنانکه ایمان به غیب می آورند) فرمود: مقصود اقرار به قیام حضرت قائم علیه السلام است وآن را حق وباور دارند.

(بحار ج 51 ص 52):

عن یحیى بن أبی القاسم قال: سألت الصادق علیه السلام عن قول الله عزَّ وجلَّ: (الم * ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدىً لِلْمُتَّقِینَ * الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ)، فقال: المتّقون شیعه علی علیه السلام وأمَّا الغیب فهو الحجّه الغائب وشاهد ذلک قول الله تعالى: (وَیَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَهٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ).

به روایت یحیى بن ابی القاسم گفت پرسیدم از امام صادق علیه السلام از سخن خدای تعالى: (الف لام میم، این است همان کتاب که در آن هیچ ریب وشکی نیست پرهیزگاران را رهنماست آنان که به غیب ایمان می آورند) فرمود: پرهیزگاران شیعیان علی علیه السلام هستند واما مقصود از ایمان به غیب حضرت حجه بن الحسن علیه السلام حجه غائب وشاهد است واین است معنی آیه شریفه (و می گویند چرا از سوی پروردگارش معجزه ای بر او نازل نمی شود؟ بگو علم غیب از آن خداست انتظار بکشید من نیز با شما منتظر می مانیم).

(بحار ج 51 ص 53):

عن أبی صالح، عن ابن عبّاس رحمه الله فی قوله تعالى: (وَفِی السَّماءِ رِزْقُکُمْ وَما تُوعَدُونَ) قال: هو خروج المهدی.

به روایت ابی صالح از ابن عباس در سخن خدای تعالى: در آسمان روزیهای شما است وآنچه به آن وعده داده شده اید، فرمود: آن خروج حضرت مهدی است.

(بحار ج 51 ص 53):

عن ابن عباس فی قوله تعالى: (اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یُحْیِ الأَْرْضَ بَعْدَ مَوْتِها) یعنی یصلح الأرض بقائم آل محمّد من بعد موتها یعنی من بعد جور أهل مملکتها (قَدْ بَیَّنَّا لَکُمُ الآْیاتِ) بقائم آل محمّد (لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ).

به روایت ابن عباس در آیه کریمه: (بدانید که خدا زمین را پس از مردنش زنده می کند ما آیات را برایتان به روشنی بیان کردیم باشد که به عقل دریابید) فرمود: یعنی اصلاح می نماید زمین را به قائم آل محمد علیه السلام پس از آنکه بمیرد یعنی پس از ستم وبیدادگری اهل مملکت زمین ما آیات را برایتان روشن نمودیم باشد که به عقل دریابید.

(بحار ج 51 ص 53؛ والغیبه للطوسی ص 176):

عن ابن عبّاس رحمه الله فی قول الله: (وَفِی السَّماءِ رِزْقُکُمْ وَما تُوعَدُونَ * فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَالأَْرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّکُمْ تَنْطِقُونَ) قال: قیام القائم علیه السلام هو خروج المهدی، ومثله: (أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللَّهُ جَمِیعاً) قال: أصحاب القائم یجمعهم الله فی یوم واحد.

به روایت ابن عباس در آیه شریفه (ورزق شما وهر چه به شما وعده شده در آسمان است پس سوگند به پروردگار آسمانها وزمین که این سخن آنچنان باشد که سخن می گویید حتمی است) فرمود: مقصود قیام حضرت قائم علیه السلام وخروج حضرت مهدی علیه السلام است ومثل آیه فوق است آیه شریفه (هر جا که باشید خدا شما را حاضر می نماید خداوند شما را در یکجا جمع نماید) فرمود: مقصود اصحاب حضرت مهدی علیه السلام است که همه در خدمت حضرت جمع شوند.

(بحار ج 51 ص 54):

عن علی علیه السلام فی قوله تعالى: (وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الأَْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّهً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ)، قال: (هم آل محمّد یبعث الله مهدیّهم بعد جهدهم فیعزّهم ویذلُّ عدوّهم).

به روایت علی علیه السلام در تفسیر آیه مبارکه (و ما اراده نموده ایم که بر مستضعفان روی زمین منت گذاریم وآنان را پیشوا سازیم ووارثان گردانیم) فرمود: آنان آل محمد علیهم السلام هستند خداوند مهدی علیه السلام ایشان علیهم السلام را مبعوث می نماید بعد از آنکه منکر وی شوند پس دوستان را عزیز ودشمنان را ذلیل می نماید.

(بحار ج 51 ص 54):

عن زراره، عن أبی عبد  الله علیه السلام فی قول الله: (وَتِلْکَ الأَْیَّامُ نُداوِلُها بَیْنَ النَّاسِ) قال: (ما زال منذ خلق الله آدم دوله لله ودوله لإبلیس فأین دوله الله أما هو قائم واحد).

به روایت زراره از امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (و این روزگار وایام است که هر روزش به مراد کسی می گردانیم تا خدا کسانی را که ایمان آورده اند بشناسد) فرمود: از روزی که خداوند آدم را بیافرید دولت وحکومت روزی از آن آدم وروز دیگر از آن ابلیس بوده است پس کجا است دولت خداوند آگاه باشید وبدانید آن دولت قائم آل محمد علیه السلام است ویک دولت بیش نیست.

(بحار ج 51 ص 55):

عن جابر قال: قال أبو جعفر علیه السلام فی هذه الآیه: (الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ) یوم یقوم القائم علیه السلام یئس بنو أمیّه فهم الذین کفروا، یأسوا من آل محمّد.

به روایت جابر گفت امام باقر علیه السلام فرمود: (امروز کافران از بازگشت شما از دین خویش نومید شده اند از آنان مترسید از من بترسید امروز دین شما را به کمال رسانیدم ونعمت بر شما تمام کردم) فرمود: روزی است که قائم علیه السلام قیام کند وبنو امیه وآنان که کافر شده اند مأیوس گردند از آل محمد  علیه السلام.

(بحار ج 51 ص 55):

عن زراره قال: قال أبو عبد  الله علیه السلام: سئل أبی عن قول الله تعالى: (وَقاتِلُوا الْمُشْرِکِینَ کَافَّهً کَما یُقاتِلُونَکُمْ کَافَّهً) حتَّى لا یکون مشرک (وَیَکُونَ الدِّینُ کُلُّهُ لِلَّهِ) ثمّ قال: إنَّه ثمّ یجیء تأویل هذه الآیه ولو قد قام قائمنا سیری من یدرکه ما یکون من تأویل هذه الآیه ولیبلغن دین محمّد صلَّى الله علیه وآله وسلَّم ما بلغ اللیل حتَّى لا یکون شرک على ظهر الأرض کما قال الله).

به روایت زراره گفت امام صادق علیه السلام فرمود: از پدر بزرگوارم علیه السلام تفسیر آیه کریمه: (هم چنانکه مشرکان دسته جمعی وهمگی به جنگ برخاستند شما هم همگی به جنگ ایشان برخیزید) تا اینکه دیگر مشرکی باقی نماند (وتمام دین از آن خداوند باشد) پرسیدند فرمود: هنوز تأویل آیه شریفه نیامده است وروزی که قائم علیه السلام ما قیام کند به زودی می بیند کسی که آن حضرت را دیدار ودرک کند تأویل آیه معلوم شود وبتحقیق دین محمد صلَّى الله علیه وآله وسلَّم تا آنجا که شب پیش رود می رسد یعنی به محل غروب وطلوع آفتاب (هر دو طرف کره) می رسد تا اینکه دیگر مشرکی در روی زمین باقی نماند چنانچه خدای تعالى فرمود.

(بحار ج 51 ص 55):

عن أبی عبد  الله علیه السلام فی قول الله تعالى: (وَلَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلى أُمَّهٍ مَعْدُودَهٍ) یعنی عدّه کعدّه بدر، قال: (یجمعون له فی ساعه واحده قزعاً کقزع الخریف).

امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (اگر چند وقتی عذابشان را به تأخیر افکنیم می پرسند چه چیز مانع آن شده است) فرمود: جمعیتی به عدد جمعیت بدر در آن واحد دور آن جمع شوند خیلی تند وجست چالاک مانند حرکت ابرهای پاییزی.

(بحار ج 51 ص 57):

عن حمران، عن أبی جعفر علیه السلام قال: کان یقرأ: (بَعَثْنا عَلَیْکُمْ عِباداً لَنا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ) ثمّ قال: (وهو القائم وأصحابه أولی بأس شدید).

به روایت حمران از امام باقر علیه السلام که قرائت می فرمود (گروهی از بندگان خویش را که رزمندگانی زورمند بودند بر سر شما فرستادیم) سپس امام علیه السلام فرمود او حضرت قائم ویارانش می باشد که جنگاورانی زورمند هستند.

(تفسیر الصافی چاپ قدیم ص 510):

عن الصادق علیه السلام: (فَذلِکَ یَوْمَئِذٍ یَوْمٌ عَسِیرٌ * عَلَى الْکافِرِینَ غَیْرُ یَسِیرٍ) فی هذه الآیه قال: (إنَّ منّا إماماً مظفراً مستتراً فإذا أراد الله إظهار أمره نکت فی قلبه نکته فظهر فقام بأمر الله).

از امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه (آن روز روزی سخت خواهد بود وبرای کافران ناگوار) فرمود این آیه شریفه درباره ما است واز ما امامی پیروز وپنهان خواهد بود وزمانی که خداوند اراده نماید امر ظهورش را در قلب مبارکش نکته وعلامتی ظاهر شود پس در این وقت به دستور خداوند قیام کند.

(بحار ج 51 ص 59):

عن محمّد بن مسلم، عن أبی جعفر علیه السلام فی قول الله عزَّ وجلَّ: (أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ) قال: (هذا نزلت فی القائم علیه السلام إذا خرج تعمَّم وصلَّى عند المقام وتضرَّع إلى ربّه فلا ترد له رایه أبداً).

به روایت محمد بن مسلم رحمه الله از امام باقر علیه السلام درباره آیه شریفه (امن یجیب المضطر الایه) فرمود: این آیه نازل شده است درباره حضرت قائم علیه السلام به هنگامی که خروج کند وعمامه بر سر گذارد وبه نزد مقام نماز گزارد وبه سوی خداوند تضرع وزاری نماید پس هرگز پرچمی از او مردود نگردد.

(بحار ج 51 ص 61):

عن أبی عبد  الله علیه السلام فی قوله تعالى: (إِذا تُتْلى عَلَیْهِ آیاتُنا قالَ أَساطِیرُ الأَْوَّلِینَ) یعنی تکذیبه بقائم آل محمّد علیه السلام إذ یقول له: لسنا نعرفک ولست من ولد فاطمه کما قال المشرکون لمحمّد صلَّى الله علیه وآله وسلَّم.

به روایت امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه: (چون آیات ما بر او خوانده شود گوید اساطیر وداستان پیشینیان است) فرمود: زمانی که به حضرت قائم علیه السلام می گویند ما ترا نمی شناسیم وتو از فرزندان فاطمه علیه السلام نمی باشی چنانکه مشرکان به محمد علیه السلام می گفتند.

منبع : آثار الصادقین جلد 29 – آیت‌الله صادق احسانبخش (ره)


الّلهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُمْ

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج به حق زینب کبری سلام الله علیها

حتما ببینید

وظایف منتظران

 بسم الله الرحمن الرحیم. همان طور که فرمودید بحث راجع به ادب نسبت به ساحت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *